Zaburzenia integracji sensorycznej u dzieci
Poruszymy dziś bardzo ważny temat, który niepokoi wielu przejętych zachowaniem swoich dzieci rodziców. Dotyczy on integracji sensorycznej, a ściślej jej zaburzeń. Chodzi tu konkretnie o niedostateczną sprawność analizatorów czuciowych, które jednak nie mają związku z uszkodzeniami zmysłu słuchu czy wzroku. Dysfunkcje tego typu charakteryzują się różnym nasileniem. Rodzicom często trudno jest je samodzielnie zidentyfikować, choć mają poczucie, że coś nie odbywa się prawidłowo.
Objawy dysfunkcji
Pewne objawy mogą być łatwo widoczne. Jednym z przykładów przejawiania takich zachowań jest zbyt duża wrażliwość na określone bodźce, a więc dotykowe, wzrokowe czy czuciowe. Dziecko będzie się wycofywało lub unikało pewnych sytuacji. Może się nawet bronić przed dotykiem lub określonymi zachowaniami płynącymi ze strony dorosłych. Bywa, że nie akceptuje jakichś konkretnych ubrań czy jedzenia, jakim go karmimy. Czasami objawia się to także stanami lękowymi o niedużym nasileniu.
Niektóre dzieci wręcz same domagają się bodźcowania, co w naszym mniemaniu jest dla nich bolesne lub wysoce szkodliwe. Na przykład będzie się starało uderzać o przedmioty, zmieniać nieoczekiwanie pozycję ciała lub kręcić się wokół własnej osi.
Dodatkowe symptomy zaburzeń integracji sensorycznej
Czasem dzieci nie mogą się skoncentrować. Trudno jest im na dłużej utrzymać uwagę na określonej zabawie. Nie potrafią słuchać czytanych bajek, wydają się być znudzone i rozkojarzone. Inne charakteryzują się nadaktywnością ruchową lub wręcz przeciwnie, zbyt wolno angażują się do ruchowych działań. Mogą być postrzegane jako niezdarne lub wręcz leniwe, niczym niezainteresowane. Ich koordynacja ruchowa pozostawia wiele do życzenia.
Opóźnienie rozwoju mowy oraz inne trudności
Wiele przypadków zaburzeń integracji sensorycznej ujawnia się w przedszkolu. Dzieci późno przyswajają wiedzę, mają kłopoty w nauce oraz mówieniem. Bywa, że muszą być objęte opieką logopedyczną już od wczesnych lat, ponieważ diagnozuje się u nich opóźnienie rozwoju mowy.
Psychologiczny aspekt zaburzenia
Niejednokrotnie dzieci takie mają niskie poczucie swojej wartości. Mają bowiem świadomość, że odstają od reszty rówieśników, którzy świetnie radzą sobie na wielu polach. Nierzadko same starają się unikać wykonywania kłopotliwych dla nich zadań, wycofują się i stają się nieufne. Wpływa to także na rodziców, którzy są bezsilni. Czasem wręcz tracą cierpliwość i obwiniają swoje dzieci za problemy, które te nie potrafią rozwiązać. Dlatego tak ważna jest szybka i profesjonalna pomoc, najlepiej jak najwcześniej, ponieważ wówczas da się je wyprowadzić dziecko z zaburzenia. Pamiętajmy, że wiele objawów pojawia się już w okresie niemowlęctwa, np. poprzez preferowanie tylko wybranych pokarmów, niechęć do ssania piersi czy dużym rozproszeniem uwagi.
Zaloguj przez Facebooka
Zaloguj przez Google